शब्दयात्रा प्रकाशनले नयाँ पुस्तालाई संस्थागत कर्तव्यप्रति जिम्मेवार बनाउँदै संस्थागत कार्यमा अनुभवी पनि बनाउन सकियोस् भन्नका लागि संस्थाले गरिआएका कार्यहरूमध्ये फरक–फरक जिम्मेवारी फरक–फरक सदस्यलाई बहन गर्न दिएको छ ।
अबदेखि पुस्तक प्रकाशनसँग सम्बन्धित सम्पूर्ण कार्य गर्ने जिम्मेवारी सदस्य अमृत अधिकारीलाई दिइएको छ भने ‘अक्षरधाम’ साहित्यिक पत्रिकाको प्रकाशन, साप्ताहिक रेडियो कार्यक्रम ‘शब्दसञ्चार’ को व्यवस्थापन, काभ्रेली पत्रकारहरूलाई कदरपत्र समर्पण र स्तम्भकारहरूलाई स्मृतिचिह्न समर्पणसँग सम्बन्धित सम्पूर्ण जिम्मेवारी सदस्य रश्मि हुमागाईलाई दिइएको छ । यसै गरी वेबसाइट, ब्लग, अक्षरसेवी सहयोग कोष र छात्रवृत्तिसँग सम्बन्धित जिम्मेवारी सदस्य इ. रोशन मञ्जुश्री अधिकारीलाई दिइएको छ भने ‘कर्मयोद्धासँग शब्दसंवाद’ कार्यक्रम सञ्चालन, पुस्तक सार्वजनिकीकरण कार्यक्रम र पुस्तकालयको सञ्चालनसँग सम्बन्धित जिम्मेवारी सदस्य पुण्यवती घलेलाई दिइएको छ । शब्दयात्रा सम्मान र शब्दयात्रा पुरस्कारसँग सम्बन्धित कार्यहरू तथा शब्दयात्रा प्रकाशनका जिल्लास्तरीय विभिन्न सम्पर्क केन्द्रहरूको सम्बन्ध र समन्वयसँग सम्बन्धित जिम्मेवारी मात्र संस्थापक अध्यक्ष हरि मञ्जुश्रीले लिनुभएको छ ।
शब्दयात्रा प्रकाशनले विभिन्न कार्यहरू गरिआएको परिप्रेक्ष्यमा हालसम्म कार्य गरिरहेका पुरानो पुस्ताका व्यक्तिहरूले नयाँ पुस्तालाई पनि सक्षम बनाउँदै जानुपर्ने धारणा व्यक्त गरिरहेको र अनुभवी व्यक्तिहरूले नयाँ पुस्तालाई आफ्नो ज्ञान, सीप, अनुभव आदि हस्तान्तरण गर्दै जाँदा मात्रै संस्था दिगो रूपमा सञ्चालन हुने भएकाले जिम्मेवारी बाँडिएको कुरा जनाइएको छ ।

शब्दयात्रा प्रकाशन १० वर्ष पुगेको अवसर पारी विभिन्न मुलुकका विभिन्न विधाका १० जना व्यक्तित्वलाई विशेष सम्मान गर्ने क्रममा गायक उदितनारायण झालाई विशेष सम्मान समर्पण गरिएको छ । भारतको इन्दौरमा आयोजित विशेष कार्यक्रममा शब्दयात्रा प्रकाशनका तर्फबाट उहाँलाई ‘शब्दयात्रा विशेष सङ्गीत सम्मान’ को अभिवन्दनापत्र समर्पण गरिएको थियो ।

शब्दयात्रा प्रकाशनबाट थैलीमा राखेर पुस्तक सार्वजनिक गर्ने गरिएको छ । यसको विशेष कारण छ । हाम्रो धर्मशास्त्रका पुस्तकहरू कागजले बेरिँदैनन्, कपडाको जिल्द लगाएर सुरक्षित राखिन्छन् । पुराना पुस्तकहरू घरमा छन् भने हेर्न सकिन्छ । भागवत–पुराणहरू पनि कपडामै राखिन्छन् । अर्को कुरा, पुस्तकलाई स्त्रीलिङ्गी शब्द मानेर पोथी पनि भनिन्छ, सरस्वतीको प्रतीक मानिन्छ । ‘पोथीपात्रा’ भन्ने शब्द अझै सुन्न पाइन्छ । थैली नेपाली स्त्रीहरूले प्रयोग गर्ने वस्त्र हो । त्यसैले रङ्गीन थैलीमा पुस्तक राख्नु एकदमै तर्कसङ्गत हुन्छ । पुस्तकलाई कागजले कस्ने अनि रिबनले बाँध्ने कार्य राम्रो हो र ? त्यो देख्ता लास बाँधेजस्तो भान पर्दैन ? सरस्वतीलाई गर्ने व्यवहार र लासलाई गर्ने व्यवहारमा फरक हुनु स्वाभाविकै हो । त्यसैले पुस्तक सार्वजनिक गर्दा पुस्तकलाई रङ्गीन कागजले बेरेर त्यसमाथि रिबनले बाँध्ने अनि रिबन फुकाई रङ्गीन कागज च्यातेर पुस्तक निकाली देखाउने गर्नु ठीक नलागेको हो । थैलीको प्रयोग गर्नु नेपालीको मौलिक परम्परा हो । थैलीको प्रयोग हराए नेपालीको एउटा मौलिकता नासिन्छ । थैलीको चलन लोप हुन लागेको हुनाले थैलीको चलनलाई पुनःस्थापित गराउन शब्दयात्रा प्रकाशनले यस्तो अभियान चलाएको हो । यसैको प्रभावले अचेल थैलीको चलन पनि बढ्न थालेको छ ।
अर्को कुरा, शब्दयात्रा प्रकाशनले पुस्तकलाई सार्वजनिक गर्छ, विमोचन र लोकार्पण गर्ने भन्दैन । कृतिकार बनेर पाप गरेजस्तो र सङ्कटमा परेजस्तो लाग्यो भने मात्रै त्यसबाट मुक्त हुन विमोचन गर्नुपर्ने हो । लोकलाई पहिले नै अर्पण गरिसकेको पुस्तक फेरि बिक्री गर्नु ठीक नभएकाले पुस्तक बिक्री नगर्ने भए मात्रै लोकार्पण गर्नुपर्ने हो । सार्वजनिक गर्दाचाहिँ पाप गरेको वा सङ्कटमा परेको भान हुँदैन र अर्पण गरेर त्यसैलाई फेरि बिक्री गरेको दोष पनि लाग्दैन । यही विचारले शब्दयात्रा प्रकाशनले ‘सार्वजनिकीकरण’ शब्दको प्रयोग गर्ने गरेको छ ।